Banyo İçindeki Kızılötesi Isıtıcıları Güvende Tutmak (Ve Gerçekten İşlev Görmesini Sağlamak) Banyoya kızılötesi ısıtıcı yerleştirmek biraz riskli bir iş. Her yerde buhar var ve su sıçrıyor; bu da elektriğin en çok nefret ettiği şeylerdir. Eğer mühendislik açısından doğru adımlar atılmazsa, kısa devre veya daha kötüsü, ciddi elektrik çarpmaları meydana gelebilir. Bunu önlemek için üç temel noktaya odaklanıyoruz: sızdırmazlık, yalıtım ve topraklama. Nemle Başa Çıkma Kuvvetli sızdırmazlık özelliklerine sahip kuvars cam tüpler kullanıyoruz. Neden mi? Çünkü buharlı bir banyoda nem, lambanın uçlarına sızmayı sever. Bu durumda “ark” oluşur ve bu da istenmeyen bir durumdur. Elektriksel gücü yüksek tutmak için terminallerin sağlam yalıtımına sahip olması gerekiyor. Eğer ucuz sızdırmazlık malzemeleri kullanılırsa, içerideki tungsten filamenti oksitlenip yanar. Bu da para israfı demektir. Kablolama Sorunları Çoğu ısıtıcı, bağlantı noktalarında arızalanır. İşte sorunlar burada başlar. Nemden etkilenmeyen konektörler kullanıyoruz; genellikle R7 veya yaylı kontaklar kullanılır. Çünkü bunlar sıkıca bağlanır. gevşek bağlantılar ise felaket anlamına gelir; bu durum plastiği eritebilir veya kablo yalıtımını bozabilir. Bir ipucu daha: İç kablolar için silikon kablo kullanın. Standart PVC kablolar günlük ısı değişimlerine dayanamaz. Silikon ise bu koşullara dayanabilir. Topraklama ve Büyük Ticaret Anlaşması Duvara monte edilen kızılötesi ısıtıcıların çoğu metal gövdeli olduğundan, özel bir topraklama sistemi gerekir. Basitlik açısından alüminyum soğutucuya doğrudan topraklama elemanları ekliyoruz. Ancak burada zor olan nokta şu: “Neden her şeyi su geçirmez bir kutu içinde saklamıyoruz?” diye düşünebilirsiniz. Ancak eğer sistem çok sıkı kapatılırsa, ısı içeride birikir ve parçalar zarar görür. Eğer iç sıcaklık çok yükselirse, kontrol devresindeki kapasitörler beklenenden daha erken bozulur. Her şey dengede olmalıdır. Suyun içeri girmemesi için yeterince sıkı kapanmalı, ancak cihazın nefes alabilmesi için de yeterince açık olmalıdır.